Strona główna

Wsparcie edukacyjne

Wsparcie edukacyjne

Osoby niskiego wzrostu

                                                                    Osoby niskiego wzrostu
 
     Zdiagnozowanych zostało 200 rodzajów zaburzeń związanych ze wzrostem, które wywołują karłowatość, przejawiającą się tym, że dana osoba mierzy 140 cm wzrostu lub mniej. Osoby średniego wzrostu często zaniżają umiejętności karłów. 
   Traktowanie dorosłej osoby jak urocze dziecko może stanowić trudną do pokonania przeszkodę. Zadbaj o to, aby wszystkie niezbędne przedmioty w możliwie jak największym stopniu znajdowały się w zasięgu osoby.
   Miej świadomość tego, że osoby niskiego wzrostu liczą na to, że będą mogły korzystać ze wszelkich urządzeń dostosowanych do swojego wzrostu. Zwracaj uwagę na to, aby nie korzystać z zamocowanych na niższym poziomie telefonów, okienek bankowych oraz pisuarów, jeżeli ich liczba jest ograniczona.
    Podobnie jak w przypadku osób z innymi rodzajami niepełnosprawności, nigdy nie głaszcz po głowie, ani nie całuj w nią osoby niskiego wzrostu.
   Komunikacja może być łatwiejsza, jeżeli rozmówcy znajdują się na tym samym poziomie. Osoby niskiego wzrostu mają różne preferencje.
  Możesz przyklęknąć, aby znaleźć się na poziomie osoby, z którą rozmawiasz, odsunąć się, aby umożliwić kontakt wzrokowy, a twój rozmówca nie musiał zadzierać głowy (może być to trudne w pomieszczeniu, w którym przebywa duża liczba osób) lub usiąść na krześle.
    Zachowuj się naturalnie i reaguj na wskazówki ze strony rozmówcy.

Osoby z zaburzeniami mowy

                                                                      Osoby z zaburzeniami mowy
 
    Osoba, która doznała udaru ma poważne zaburzenia słuchu, korzysta z protezy głosu, jąka się lub ma inne zaburzenia mowy, które utrudniają jej zrozumienie.
    Poświęć takiej osobie pełną uwagę. Nie przerywaj jej, ani nie kończ za nią zdań. Jeżeli masz trudności z jej zrozumieniem, nie przytakuj. Po prostu poproś o powtórzenie. W większości przypadków osoba ta nie będzie miała nic przeciwko powtórzeniu i doceni twój wysiłek w wysłuchanie tego, co ma do powiedzenia.
    Jeżeli nie jesteś pewien czy dobrze zrozumiałeś, dla sprawdzenia możesz powtórzyć informację.
    Jeżeli pomimo prób nadal nie możesz zrozumieć danej osoby, poproś ją o napisanie na kartce tego, co chce powiedzieć, lub zaproponuj inny sposób ułatwienia komunikacji.
   Ciche otoczenie ułatwia komunikację. Nie dokuczaj, ani nie wyśmiewaj się z osoby z zaburzeniami mowy.  Możliwość skutecznego komunikowania się oraz poważne traktowanie jest ważne dla nas wszystkich.
Wsparcie edukacyjne:
  • pozwolić studentowi na ustalenie własnego tempa wypowiedzi. Ważne jest, aby poświęcić czas na zrozumienie jego wypowiedzi oraz by nie przerywać, ani nie kończyć zdania  za studenta
  • w razie niezrozumienia wypiwedzi poprosić o powtórzenie danej kwestii lub jej zapisanie
  • ustalić kolejność wypowiedzi, aby student wiedział, kiedy ma zabrać głos. Unikać sytuacji pytania z zaskoczenia, tak by nie potęgować stresu, który często jest czynnikiem wyzwalającym zaburzenia mowy (np.: jąkanie)
  • utrzymywać w trakcie rozmowy kontakt wzrokowy ze studentem, pokazywać gestami (np.: skinieniem głowy), że rozumie się jego przekaz
  • mówić do studenta w sposób powolny i spokojny, tak by nie stwarzać atmosfery pośpiechu
  • przekazać temat referatu odpowiednio wcześniej przed zajęciami, tak by student miał wystarczającą ilość czasu na opracowanie zagadnienia i przygotowanie wypowiedzi
  • w razie konieczności umożliwić zaliczenie referatu w innej formie (np.: w formie pisemnej)
  • w czasie egzaminu ustnego dać studentowi chwilę czasu na przygotowanie odpowedzi, umożlwiwić zapisanie najważniejszych punktów wypowiedzi
  • w przypadku dużych trudności studenta w mowieniu zamienić formę ustną egzaminu/zaliczenia/kolokwium na pisemną
  • traktować niepłynność mówienia studenta jako naturalną sytuację, tak by nie wprowadzać go w dodatkowe zakłopotanie oraz by nie sprzyjać negatywnym reakcjom otoczenia
 

Osoby niesłyszące lub niedosłyszące

                                                              Osoby niesłyszące lub niedosłyszące
 
    Polski język migowy to zupełnie inny język niż polski mówiony, charakteryzuje się on zupełnie inną składnią. Czytanie z ruchu warg jest dla osób niesłyszących bardzo trudne, jeżeli ich pierwszym językiem jest język migowy, gdyż większość dźwięków powstaje wewnątrz jamy ustnej – trudno jest czytać z ruchu warg w drugim języku.
    Osoby niedosłyszące porozumiewają się jednak w języku polskim. Słysząc w ograniczonym stopniu, wspomagają się aparatami słuchowymi i/lub patrzą na usta swojego rozmówcy, aby ułatwić sobie komunikację.
      Istnieje wiele sposobów i stylów komunikowania się stosowanych przez osoby z utratą słuchu, których nie sposób krótko opisać. 
    Należy wspomnieć, że większość dorosłych, którzy niedawno utracili słuch, nie posługuje się językiem migowym, lecz polskim i w komunikacji wspomaga się urządzeniami do pisania lub wspomagającymi słuch. Osoby z implantami ślimakowymi, tak samo jak osoby z innymi formami utraty słuchu, informują zwykle swoich rozmówców jak najlepiej się z nimi porozumiewać.
  Jeżeli wymiana informacji ma być skomplikowana, np. podczas rozmowy w sprawie pracy, wizyty u lekarza czy powiadamiania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, najskuteczniejszym sposobem komunikowania się z osobą posługującą się językiem migowym jako pierwszym językiem jest pomoc wykwalifikowanego tłumacza tego języka. W prostych interakcjach, takich jak składanie zamówienia w restauracji czy wynajmowanie pokoju hotelowego, zwykle wystarczy pisanie komunikatów na kartce.   
    Aby dowiedzieć się, czy dana osoba chce porozumiewać się w języku migowym, za pomocą gestów, pisząc czy mówiąc, obserwuj jakie daje ci sygnały. Jeżeli nie rozumiesz, co mówi osoba niesłysząca lub niedosłysząca, poinformuj ją o tym.
Jeżeli podczas rozmowy obecny jest tłumacz języka migowego, patrz na osobę niesłyszącą i utrzymuj z nią kontakt wzrokowy. Zwracaj się bezpośrednio do niej („czego się napijesz?”), a nie do tłumacza („spytaj czego się napije”).
     Nie podejmuj decyzji za osoby niesłyszące, należy je włączać w proces podejmowania decyzji ich dotyczących. Zanim zaczniesz mówić do osoby niesłyszącej lub niedosłyszącej, upewnij się , że na ciebie patrzy. W zależności od sytuacji możesz zamachać ręką, dotknąć jej ramienia lub włączyć i wyłączyć światło.
   Jeżeli osoba niesłysząca lub niedosłysząca nie zrozumie któregoś zdania, nie powtarzaj go a ujmij to, co chcesz powiedzieć inaczej.
    Mów z twarzą zwróconą w kierunku rozmówcy. Cichy, dobrze oświetlony pokój jest najlepszy do skutecznej komunikacji. Jeżeli stoisz przy źródle światła, np. przy oknie, i jesteś zwrócony do niego plecami, blask może spowodować, że twoja twarz będzie niewyraźna, co uniemożliwi osobie niedosłyszącej czytanie z ruchu warg.
   Mów wyraźnie. Większość osób niedosłyszących pomaga sobie w zrozumieniu wypowiedzi patrząc na usta rozmówcy. Gdy mówisz nie żuj gumy, nie pal papierosów ani nie zasłaniaj ust.
   Nie musisz krzyczeć do osoby niesłyszącej lub niedosłyszącej. Jeżeli osoba ta używa aparatu słuchowego, jest on na pewno dostosowany do normalnego poziomu głosu i twój krzyk będzie przez to zniekształcony.
Wsparcie edukacyjne:
  • wykorzystywanie w trakcie zajęć środków dydaktycznych umożliwiających odbiór informacji kanałęm wzrokowym (np.: prezentacje multimedialne, przeżrocza, wykresy, mapy, iulustracje)
  • udostepnianie studentom  maqteriałów do zajęc odpoweidnio wczęsnie przez ich rozpoczęciem (np.: konspekt w formie elektronicznej lub papierowej, główne tezy, bibliografię, prezentację multimedialną)
  • wyrazić zgodę na obecność asystenta dydaktycznego przygotowującego knotatki z zajęć dla studenta
  • umożliwić korzystanie z dostępnycyh rozwiązań technologicznych, np.: używanie systemów wspierających słyszenie: pętla induktofoniczna, systemy FM
  • podczas komunikacji zwracać się twarzą do studenta, mówić wyraźnie, ale bez przesadnej artykulacji, w miarowym tempie. by umożliwić odczytywanie z ust
  • formułować wypowiedzi, używająć jasnych i klarowych zwrotów, akcentując najważniejsze zagadnienia i słowa kluczowe. Wyjaśnić znaczenie skomplikowanych struktur językowych, zwłaszcza języka specjalistycznego
  • nowe, nieznane słownictwo (przede wszystkim specjalistyczne) oraz kluczowe pojęcia zapisywać w widocznym miejscu, np.: na tablicy w formie wydrukowanej jako materiał dla studentów
  • przyciągnąć uwagę studenta przed formułowaniem komunikatów. Upewnić się, czy student lub tłumacz języka migowego są w stanie śledzić zmianę rozmówców w trakcie dyskusji. Można w tym celu wprowadzić umowny znak wizualny pozwalający na szybkie sygnalizowanie mówcy (np.: poprzez podniesienie ręki).

W adaptacji zaliczeń ie gzaminów:

  • dostosować formę egzaminu dio indywdualnych potrzeb studenta. Zazywczaj wskazana jest zamiana ustnej formy egzaminu na pisemną lub korzystanie z tłumacza języka migowego.
  • w przypadku studentów, którzy chcieliby odpowiadać ustnie na egzmainach pomocny byłyby zestwy pytań przaygotowane na piśmie.

Inne:

  • organizować zajęcia w pomieszczeniach dobrze oświetlonych, o korzystnych warunkach akustycznych
  • rozważyć wprowadzenie krótkich przerw w trakcie zajęć - odczytywanie mowy z ruchu ust jest czynnością ocbciążającą znaczne zasoby uwagi i pamięci. Takiej przerwy mozew potrzebować również tłumacz języka migowego
  • na zajęciach grupowych ustawić ławki tak, by w miarę możliwości wszyscy studenci mogli widzieć się nawzajem. Pozwoli to studentom odczytującym mowę z ruchu ust uczestniczyć w dyskusji
  • unikać stania tyłem do okna lub innego źródła światła, ponieważ twarz osoby mówiącej lub tłumacz języka migowego znajdują się wtedy w cieniu, co utrudnia studentowi odbiór komunikatów.

Osoby niewidome lub niedowidzące

                                                                               Osoby niewidome lub niedowidzące
 
 W procesie studiowania najwięcej trudności osobom z niepełnosprawnością wzroku sprawiają:
  • podczas zajęć konieczność korzystania z materiałów wizualnych (prezentacje w PP, zapisy na tablicy, instrukcje)
  • podczas nauki z podręczników i innych konieczność korzystania z materiałów drukowanych (szczególnie zawierających treści przedstawione w formie graficznej)
  • podczas rozwiązywania zadań konieczność korzystania z materiałów wyżej przedstawionych
  • czasochłonność w przygotowaniu adaptacji materiałów dydaktycznych do formy elektronicznej lub brajlowskiej (w niektorych przypadkach brak jest możliwości adaptacji materiałów dydaktycznych)
  • uczestniczenie w zajęciach wymagających wykonywania precyzyjnych czynności manualnych
  • zdawanie egzaminów  i kolokwiów w formie pismnej

Wsparcie edukacyjne:

  • wyrażanie zgody przez wykładowców na rejestrację zajęć na dyktafonie (pomocne może  być oświadczenie studenki/studenta, że nagrania służyły będą wyłącznie do celów dydaktycznych)
  • pozwolenie przez wykładowców na korzystanie z dodatkowego sprzętu: laptopa, lupy, powiększalnika, notatnika brajlowskiego
  • treści wykładów/ćwiczeń przekazywać w formie dokumentu elektronicznego odpowiednio wcześniej przed zajęciami, tak by studentka/student miał możliwość zapoznania się z nimi
  • w trakcie zajęć opisywać elementy, do których w danej sytuacji odnosi się mówiący, odczytywać lub omawiać wyświetlany sprzęt
  • w  sposob precyzyjny słownie opisywać wizualną rzeczywistość (informacje zawarte na diagramach, wykresach, slajdach, w tabelach...itp.) używając konkretnych słów, tak by pobudzić wyobraźnię
  • wypowiadać informacje zapisywane na tablicy
  • udostępnić studentkom/studentom słabowidzącym czytelne materiały dydaktyczne, wydrukowane powiększoną czcionką (jej rozmiar uzgodnić z studentką/studentem) 
  • zapewnić dogodne dla słabowidzącej studentki/studenta miejsce pracy oraz dobre oświetlenie sal, w których odbywają się zajęcia
  • odpowiednio wcześniej przygotować spis lektur i zagadnień do egzaminu/zaliczenia ponieważ osoby słbowidzące potrzebują więcej czasu na adaptację materiału i przeczytanie go
  • w miarę możliwości zapewnić korzystne warunki akustyczne w sali, w której odbywają się zajęcia
  •  informować z wyprzedzeniem (najlepiej drogą elektroniczną) o zmianie miejsca lub terminu odbywania zajęć, tak by umożliwić swobodne dotarcie na zajęcia osobom słabo znającym lub nie znającym nowej lokalizacji. 
     Osoby niewidome umieją orientować się w terenie i poruszać się po ulicach. Osoby te są w stanie same podróżować, choć czasem korzystają z laski lub z pomocy psa przewodnika. 
     Niektóre osoby mogą mieć problemy ze wzrokiem, które nie są widoczne. Bądź przygotowany, aby udzielić takiej osobie pomocy – na przykład przeczytać jej coś – kiedy cię o to poprosi.
    Zanim nawiążesz kontakt fizyczny, uprzedź o tym osobę niewidomą. Wymień swoje imię, a jeżeli jest to stosowne – również funkcję, jaką pełnisz, np. ochroniarz, bileter, opiekun społeczny, recepcjonistka czy kolega z wydziału. Powinieneś też przedstawić osobę niewidomą wszystkim osobom z grupy, aby nie poczuła się ona wykluczona.
    Jeżeli nowy klient lub pracownik jest osobą niewidomą lub niedowidzącą, oprowadź ją po wszystkich pomieszczeniach.
Osoby niewidome korzystają ze swoich rąk do utrzymywania równowagi, więc jeżeli chcesz taką osobę poprowadzić, zaproponuj jej swoje ramię, zamiast chwytać ją za rękę (można jednak poprowadzić rękę osoby niewidomej do poręczy lub oparcia krzesła, jeżeli chce ona wejść na schody lub usiąść).
    Jeżeli osoba niewidoma korzysta z pomocy psa przewodnika, idę po przeciwnej stronie niż pies. Idąc opisuj otoczenie i wskazuj przeszkody, np. schody („w gór´” lub „w dół”) albo dziurę w chodniku. Inne zagrożenia to: drzwi obrotowe, otwarte drzwiczki szafy i przedmioty wystające ze ścian na poziomie głowy, takie jak rośliny czy lampy. 
    Jeżeli chcesz ostrzec osobę niewidomą, zrób to w sposób konkretny. Sam okrzyk „uważaj!” nie pozwoli jej zorientować się, czy ma się zatrzymać, uciekać, pochylić czy coś przeskoczyć.
    Jeżeli wskazujesz osobie niewidomej drogę, podaj jej konkretne wskazówki niewymagające orientacji wzrokowej. Zamiast powiedzieć „skręć w prawo przy półce z materiałami biurowymi” powiedz „idź prosto do końca alejki a potem skręć w prawo”, gdy˝ osoba ta może nie wiedzieć, gdzie znajdują się materiały biurowe.
     Jeżeli musisz już iść i pozostawiasz osobę niewidomą w jakimś miejscu
samą, powiedz jej o tym, opisz jej drogę do wyjścia a następnie pozostaw ją blisko ściany, stołu lub w jakimś innym konkretnym miejscu. Pozostawiając taką osobę na środku pomieszczenia sprawiasz jej duży kłopot.
    Nie dotykaj laski ani psa osoby niewidomej. Pies jest w pracy i nie może się rozpraszać, laska stanowi część przestrzeni osobistej danej osoby.
  Jeżeli osoba niewidoma położy gdzieś laskę, nie przekładaj jej, uprzedzaj jedynie wtedy, jeżeli może stanowić ona przeszkodę.
   Proponuj niewidomym klientom odczytanie informacji podanych w formie pisemnej, np. karty dań, etykiet na produktach albo wyciągu z konta. Odlicz resztę na głos, aby mogli oni zapamiętać, jakie otrzymali banknoty.
   Jeżeli serwujesz osobie niewidomej posiłek, opisz jej dokładnie zawartość talerza posługując się orientacją wg zegara (godzina 12 znajduje się najdalej od niej a 6 najbliżej). Usuń z talerza przybranie i wszystkie elementy, które nie nadają się do jedzenia. Niektórzy goście mogą poprosić ci´ o pokrojenie potrawy na kawałki, możesz to zrobić
w kuchni przed jej podaniem.
    Osoby niedowidzące mogą przeczytać jedynie informacje wydrukowane dużą czcionką. Rodzaj czcionki i odpowiednie odstępy są równie ważne, jak jej rozmiar. Etykiety i oznaczenia powinny być napisane wyraźnymi literami kontrastującymi z tłem. Osobom niedowidzącym najłatwiej jest przeczytać tekst napisany wielkimi białymi literami na czarnym tle. Bardzo ważnym elementem jest dobre oświetlenie, lecz nie powinno ono być zbyt jasne. Światło odbijające się od błyszczącej tapety może razić w oczy.
     Dopilnuj, aby na drodze, jaką poruszają się osoby niewidome i niedowidzące, nie było żadnych przeszkód. Jeżeli osoby te są twoimi regularnymi klientami lub też pracownikami, informuj je o wszelkich zmianach, np. o przestawionych meblach, sprzętach i innych przedmiotach.

Osoby z niepełnosprawnością ruchową

                                                                           Osoby z niepełnosprawnością ruchową
 
     Osoby korzystające z wózka lub niepełnosprawne ruchowo mogą mieć różne stopnie niepełnosprawności i zróżnicowane możliwości. Niektóre osoby używają do poruszania się ramion i dłoni, inne mogą wstać z wózka i przejść krótki dystans same. Osoby korzystające z wózka są ludźmi a nie sprzętami. 
Wsparcie edukacyjne:
  • zadbać o architektoniczną dostępność pomieszczeń dla osób poruszających się na wózku lub o kulach. W przypadku niedostępnych miejsc starać się znależć pomieszczenie dostępne, położone na parterze.
  • upewnić się, że sala jest ogólnodostępna, sprawdzić czy ustawienie ławek oraz sprzętu w pomieszczeniu pozwala na wjechanie i bezproblemowe poruszanie się na wózku/o kulach. Upewnić się, czy nie ma ciężkich drzwi i wysokich progów oraz jak dużo czasu zajmuje pokonanie trasy na zewnątrz budynku
  • zagwarantować wystarczającą ilość czasu, aby student mógł sowobodnie przemieścić się pomiędzy salami lub budynkami
  • jeśli student ma trudności z mówieniem, pozwolić ustalić mu własne tempo wypowiedzi. Ważne jest, by poświęcić wystarczającą ilość czasu na zrozumienie wypowiedzi, nie kończyć za niego wypowiadanych kwestii. W razie niewyraźnego wymawiania poprosić o powtórzenie danej kwestii
  • zapewnić pomoc asystenta osobie, która z powodu niesprawności rąk, nie jest w stanie samodzielnie wykonywać obowiązkowych zadań (np.: ćwiczeń w laboratoriach). Dopilnować, aby asystent pracował pod kierunkiem studenta i nie wyręczał go w przeprowadzaniu zadań iinterpretowaniu otrzymanych wyników
  • wyrazić zgodę na nagrywanie wykładów na dyktafon, jeśli student ma trudności z tradycyjnym notowaniem lub udostępnić mu materiały dydaktyczne do zajęć z odpowiednim wyprzedzeniem, tak by mógł aktywnie w nich uczestniczyć.

Adaptacje zaliczeń i egzaminów:

  • zapewnienie odpowiedniej ilości czasu studentowi, który ma problem z szybkim i wyraźnym pisaniem (w przypadku egzaminu pisemnego
  • umożliwić pisanie egzaminu za pomocą komputera (np.: z odpowiednią klawiaturą i/lub myszką) lub przy pomocy asystenta
  • zamienić formę egzaminu z ustnej na pisemną osobom, które mają trudności w mówieniu.

Inne:

  • w trakcie porozumiewania się ze studentem na wózku przyjmować pozycję umożliwiającą kontakt wzrokowy, unikać prowadzenia konwersacji z pozycji stojącej, patrząc na rozmówcę z gory
  • pamiętać, by nie narzucać się z pomocą, nie pchać wózka bez zgody jego użytkownika, gdyż może to naruszać jego przestrzeń osobistą. W sytuacji, gdy wydaje się nam, ze nasza pomoc może być potrzebna takiej osobie, kluczowe jest zapytanie się jej o to.
    Nie pochylaj się nad osobą w wózku żeby uścisnąć komuś dłoń ani nie proś takiej osoby, aby trzymała płaszcze. W żadnym razie nie powinno się stawiać drinka na pulpicie przymocowanym do czyjegoś wózka.
     Nie pchaj, ani nie dotykaj czyjegoś wózka, gdyż stanowi on część przestrzeni osobistej tej osoby. Jeżeli rzucisz się komuś do pomocy w zjechaniu z krawężnika, może się zdarzyć, że wypadnie on z wózka. Elementy wózka mogą się urwać, jeżeli podniesiesz go za rączki lub podnóżek.
    Podjazdy i drzwi dostępne dla osób niepełnosprawnych powinny być w twoim budynku zawsze otwarte i wolne od wszelkich przeszkód. Pamiętaj, że osoby korzystające z wózka nie mogą wszędzie dosięgnąć. Staraj się umieścić jak najwięcej przedmiotów w zasięgu ich rąk, upewnij się, że na drodze do półek i wieszaków nie ma żadnych przeszkód.
   Rozmawiając z osobą korzystającą z wózka weź krzesło i usiądź na jej poziomie. Jeżeli nie jest to możliwe, stań w niewielkiej odległości, żeby nie musiała ona nadwyrężać szyi, aby nawiązując z tobą kontakt wzrokowy. 
    Jeżeli kasa w miejscu twojej działalności jest zbyt wysoka, żeby osoba korzystająca z wózka mogła cię widzieć ponad nią, wyjdź zza kasy, żeby ją obsłużyć. Jeżeli wiąże się to z wypełnianiem formularzy lub składaniem podpisu, miej pod ręką podkładkę do pisania.
   Jeżeli w budynku, w którym mieści się twoja firma, jest kilka alternatywnych dróg, umieść dla osób korzystających z wózka drogowskazy, aby łatwo mogły znaleźć najlepszą  nich. 
    Osoby poruszające się przy pomocy laski lub kul równie˝ będą chciały skorzystać z najdogodniejszej drogi, lecz niekiedy schody są dla nich łatwiejsze do pokonania niż podjazd. Dopilnuj, aby recepcjonistki i ochroniarze byli w stanie skierować te osoby na najlepszą dla nich drogę w budynku.
    Jeżeli najbliższa toaleta publiczna nie jest dostosowana dla potrzeb osób niepełnosprawnych lub znajduje się na piętrze, które jest dla nich niedostępne, pozwól osobie na wózku skorzystać z toalety prywatnej albo służbowej.
   Osoby poruszające się przy pomocy laski lub kul potrzebują ramion, aby utrzymywać równowagę, więc nigdy ich za nie nie chwytaj. Osoby mające trudności z poruszaniem się opierają się czasem o drzwi, aby je otworzyć. Otwieranie im drzwi zza ich pleców lub otwieranie ich znienacka może spowodować ich upadek. Nawet popychanie lub wypychanie wózka może przerodzić się w problem, więc zanim zaoferujesz swoją pomoc, zawsze zapytaj, w jaki sposób to zrobić.
   Jeżeli oferujesz osobie mającej trudności z poruszaniem się miejsce siedzące, pamiętaj, że niektórym osobom może być łatwiej skorzystać z siedzenia z podłokietnikami lub z wyższym siedziskiem.
    Dużym problemem, z jakim muszą zmagać się osoby mające trudności z poruszaniem się, są upadki. Pamiętaj, aby zawsze umieszczać odpowiednià ilość znaków ostrzegawczych na mokrych podłogach, a kiedy pada deszcz lub śnieg wyłóż wycieraczki, żeby podłogi pozostały suche (dopilnuj jednak, żeby nie było ich za dużo, gdyż mogłoby to utrudniać poruszanie się osobom korzystającym z wózka).
    Osoby, które na pierwszy rzut oka nie mają problemów z poruszaniem się, również mogą mieć pewne szczególne potrzeby w tej kwestii. Na przykład osoby ze schorzeniami układu oddechowego lub krążenia mogą nie być w stanie pokonywać długich dystansów pieszo lub też szybko chodzić. 
    Pamiętaj, że w muzeum, hotelu lub markecie powinna znajdować się wystarczająca ilość ławek, na których osoby takie mogłyby odpocząć.
    Niektóre osoby nie mogą w pełni poruszać swoimi dłońmi, nadgarstkami czy ramionami. Bądź przygotowany na to, aby udzielić im pomocy przy sięganiu, chwytaniu i podnoszeniu przedmiotów, otwieraniu drzwi i gablot czy obsługiwaniu automatów i innego sprzętu.

Więcej artykułów…

  1. Podstawowe zasady