Strona główna

Wsparcie edukacyjne

Wsparcie edukacyjne

Procedury ewakuacji w sytuacji awaryjnej

                                                                     Procedury ewakuacji w sytuacji awaryjnej
 
 Osoby niepełnosprawne muszą zostać uwzględnione we wszystkich planach ewakuacji z obiektu.
 Przygotuj nieobowiązkową listę osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności, które regularnie przebywają w danym obiekcie, na przykład      pracownicy, studenci lub mieszkańcy.
Przygotowując taką listę, powiadom te osoby o tym, że chociaż mogą one nie uważać się za „niepełnosprawne”, powinny zostać w niej uwzględnione w przypadku, gdyby potrzebowały pomocy w sytuacji awaryjnej. Taka sytuacja może dotyczyć na przykład osoby, u której stres lub dym może wywołać astmę. 
Regularnie uaktualniaj tę listę w celu uwzględnienia w niej osób, w tym też które tymczasowo nie są w pełni sprawne, na przykład kobieta w ciąży lub osoba ze złamaną nogą.
Porozmawiaj z każdą osobą z listy, aby zaplanować najbardziej efektywny sposób udzielenia jej pomocy w sytuacji awaryjnej. Na przykład, osoba z zaburzeniami poznawczymi może być zdezorientowana i potrzebować pomocy, aby postępować zgodnie ze wskazówkami. W sytuacji awaryjnej ktoś będzie musiał towarzyszyć osobie niewidomej, nawet jeżeli zna ona drogę na terenie obiektu, w szczególności, jeżeli dana sytuacja dotyczy dużej liczby osób.
Opracuj również plan uwzględniający nieobowiązkowe wpisy na wypadek sytuacji awaryjnej, która może dotyczyć osób niezwiązanych z obiektem, na przykład klientów, widzów teatru, pacjentów lub innych członków społeczeństwa.
Przećwicz procedury ewakuacji i regularnie uaktualniaj plany.
 
Zwróć uwagę na dostępność budynku lub programu, używając poniższych symboli w reklamach, ulotkach lub jako oznakowanie miejsca świadczenia usług. Obok symboli zamieszczaj opis słowny. W przypadku oznakowania, powiększ symbol i umieść go w najbardziej widocznym miejscu, np.:
 DOSTĘP DLA WÓZKÓW INWALIDZKICH.
POMOC DLA OSÓB Z ZABURZENIAMI SŁUCHU.
TŁUMACZ JĘZYKA MIGOWEGO.

Osoby niepełnosprawne korzystające z pomocy zwierząt

                                                                              Zwierzęta pomagające osobom niepełnosprawnym
 
   Niektóre osoby niesłyszące, niewidome lub niedowidzące, lub osoby z urazowym uszkodzeniem mózgu, padaczką lub posiadające inne rodzaje niepełnosprawności, mogą korzystać z pomocy zwierząt towarzyszących im w codziennym życiu.
   Kiedy ustalasz, czy dane zwierzę pomaga osobie niepełnosprawnej, osoba ta może nie posiadać informacji potwierdzającej jego funkcję. Oznacza to, że zasadniczo będziesz musiał dokonać modyfikacji polityki „zakazu wprowadzania zwierząt”, aby taka osoba mogła wejść z towarzyszącym jej zwierzęciem.
   Zwierzęta pomagające osobom niepełnosprawnym są zazwyczaj bardzo dobrze wyszkolone i dobrze się zachowują. 
  Jeżeli dana osoba nie może zapanować nad zwierzęciem, możesz poprosić o jego wyprowadzenie.

Osoby z zaburzeniami poznawczymi: część 2

                                                                                         Zaburzenia poznawcze
 
TRUDNOŚCI Z PRZYSWAJANIEM WIEDZY
    Trudności z przyswajaniem wiedzy to zaburzenia utrzymujące się przez całe życie, które ograniczają zdolność danej osoby do pozyskiwania, przekazywania lub przetwarzania informacji. 
   Większość  osób z trudnościami z przyswajaniem wiedzy, chociaż dotykają je pewne ograniczenia, ma przeciętną lub ponadprzeciętną inteligencję. 
   Możesz nie zdawać sobie sprawy z tego, że dana osoba ma trudności z przyswajaniem wiedzy, ponieważ tak dobrze radzi sobie ze wszystkim. Albo też nie za bardzo możesz zrozumieć, dlaczego tak dobrze radząca sobie ze wszystkim osoba ma problemy z jednym aspektem swojej pracy.
   Osoby z dysleksją lub mające innego rodzaju trudności w czytaniu, mają problemy z odczytywaniem informacji na piśmie. Udziel takim osobom ustnych wyjaśnień i zapewnij dodatkowy czas na przeczytanie informacji.
   Nie wyrażaj zdziwienia w sytuacji, kiedy udzielasz komuś prostych instrukcji, a osoba ta prosi cię o ich zapisanie. Osoba mająca trudności z przyswajaniem wiedzy, na przykład z zaburzeniami percepcji słuchowej, może potrzebować, aby informacje zostały jej zademonstrowane lub przekazane na piśmie, ponieważ informacje ustne „mieszają się” jej, kiedy słucha.
   Zapytaj taką osobę o najlepszy sposób przekazania jej informacji. Niech twój przekaz będzie bezpośredni. Osoba mająca trudności z przyswajaniem wiedzy może mieć trudności z wychwytywaniem subtelności.
   Takiej osobie może być łatwiej funkcjonować w cichym otoczeniu, którego nie zakłóca na przykład włączone radio, przechodzące osoby czy zasłony z jaskrawymi wzorami.
 
URAZOWE (LUB NABYTE) USZKODZENIE MÓZGU
    Osoby z urazowym uszkodzeniem mózgu odniosły obrażenia mózgu, zwykle w następstwie urazu, na przykład podczas wypadku lub w wyniku udaru.
   W przypadku osób z urazowym uszkodzeniem mózgu zastosowanie mają również niektóre czynniki wpływające na osoby mające trudności z przyswajaniem wiedzy. Osoby z uszkodzeniem mózgu mogą nie mieć kontroli nad mięśniami lub nie mogą wykonywać pewnych ruchów, co może nie być oczywiste. Na przykład, dana osoba może nie być w stanie napisać swojego nazwiska, chociaż może poruszać ręką.
   Osoba z uszkodzeniem mózgu może mieć słabą kontrolę nad impulsami. Taka osoba może czynić nieodpowiednie uwagi i nie rozumieć znaków społecznych, albo nie „wychwytywać” oznak tego, że kogoś obraziła. W swojej frustracji, aby zrozumieć, lub aby przekazać swoje opinie, może wydawać się natarczywa. Wszystkie tego typu zachowania są wynikiem odniesionych obrażeń.
  Osoba z uszkodzeniem mózgu może nie być w stanie postępować według wskazówek z powodu słabej pamięci krótkoterminowej, albo słabej orientacji kierunkowej. Może poprosić o to, aby jej towarzyszyć lub może korzystać z pomocy psa przewodnika dla orientacji, chociaż nie wydaje się mieć trudności z poruszaniem.
   Jeżeli nie jesteś pewien, czy osoba, z którą rozmawiasz cię rozumie, zapytaj, czy chciałaby, żebyś zapisał jej to, co mówisz.
  Osoba ta może mieć trudności z koncentracją lub uporządkowaniem myśli, w szczególności w otoczeniu, w którym oddziałuje duża ilość bodźców, na przykład w zatłoczonym kinie lub na dworcu. Bądź cierpliwy. Możesz zaproponować przejście w inne miejsce, w którym działa mniej czynników rozpraszających.

Osoby z zaburzeniami poznawczymi

                                                                       Zaburzenia poznawcze
 
     Osoby z upośledzeniem umysłowym (czasami określanym jako zaburzenia rozwojowe) wolno się uczą. Mają trudności z wykorzystaniem zdobytej wiedzy i umiejętności oraz z zastosowaniem ich w różnych miejscach i sytuacjach.
  Zwracaj się do takiej osoby używając jasno sformułowanych zdań, prostych słów i raczej konkretnych, a nie abstrakcyjnych pojęć. Pomóż jej zrozumieć złożoną koncepcję, dzieląc ją na mniejsze części.
   Nie używaj języka dziecięcego, ani nie traktuj protekcjonalnie osób z upośledzeniem umysłowym. Dostosuj tempo, stopień złożoności i słownictwo twojej wypowiedzi do osoby, z którą rozmawiasz.
    Pamiętaj, że masz do czynienia z osobą dorosłą, która sama może podejmować decyzje, chyba, że poinformowano cię, że jest inaczej.
    Osoby z upośledzeniem umysłowym mogą starać się za wszelką cenę zadowolić rozmówcę. Podczas rozmowy taka osoba może mówić ci to, co jej zdaniem chcesz usłyszeć. W niektórych sytuacjach, takich jak egzekwowanie prawa czy badanie lekarskie, może mieć to swoje poważne konsekwencje, jeżeli stosowana przez ciebie technika rozmowy nie jest skuteczna. 
  Pytania powinny być formułowane w neutralny sposób, aby uzyskać dokładne informacje. Zweryfikuj odpowiedzi, powtarzając  każde pytanie w inny sposób.
  Osoby z upośledzeniem umysłowym mogą mieć trudności z podejmowaniem szybkich decyzji. Bądź cierpliwy i daj twojemu rozmówcy wystarczającą ilość czasu.
  Przejrzyste oznakowanie z piktogramami może pomóc osobie z upośledzeniem umysłowym znaleźć drogę na terenie obiektu.
   Osoby z upośledzeniem umysłowym działają w pracy i w codziennym życiu według ustalonego i znajomego porządku. Miej świadomość tego, że zmiana otoczenia lub ustalonego porządku może wymagać pewnej uwagi i czasu na dostosowanie się.

Osoby z zaburzeniami psychicznymi

                                                                                   Zaburzenia psychiczne
 
Niepełnosprawność psychiczna obejmuje szereg różnorodnych zaburzeń. Do najczęściej występujących wśród studentów zaliczyć mozna:
  • lękowe
  • odźywiania
  • osobowości
  • adaptacyjne
  • nastroju
  • psychotyczne.

O rozpoznaniu zaburzenia psychicznego decydują: stwierdzone klinicznie objawy psychiczne, występowanie związanego z nim cierpienia oraz zakłócenia spolecznego funkcjonowania osoby.

Zaburzenia psychiczne należą do tzw. "niepełnosprawności ukrytych". Dlatego też osoby, których one dotyczą, spotykają się często z niezrozumieniem ze strony otoczenia, a ich trudności interpretowane są jako brak dobrej woli, brak zdolności, lenistwo lub wzbudzają niepokój.

Wsparcie edukacyjne:

  • dostosowanie organizacji pracy podczas zajęć do aktualnych trudności zdrowotnych  - praca w mniejszych grupach, umożliwienie odpowiadania ze swojego miejsca w celu zmniejszenia ekspozycji społecznej, pozwolenie na robienie krótkich przerw na odpoczynek
  • pozwoilenie na nagrywanie treści zajęć/prezentacji w celu poprawienia odbioru
  • udostępnianie konspektów zajęć/prezentacji z odpowiednim wyprzedzeniem, tak by student mógł sie z nimi zapoznaći pełniej uczestniczyć w zajęciach
  • wydłużenie czasu na przygotowanie prac zaliczeniowych, szczególnie obszaernych prac pisemnycha także w razie konieczności dzielenia ich na mniejsze części
  • umożliwienie zwiększonej absencji na zajęciach ze względu na stasn zdrowia
  • uzgodnienie formy, w jakiej student będzie mógł nadrobić ewentualne zaległości wynikajace z pogorszenia stanu zdrowia. Student powinien mieć możliwość ealstycznego zaliczania materiału w zależności do sampoczucia psychicznego. Z drugiej sstrony powinien czuć się zobowiązany do zaliczenia partii materiału w określonym przez nauczyciela w czasie, o ile stan zdrowia to umożliwia. Niezwykle ważna jest konsekwentna postawa wobec studenta
  • uwzględniać specyficzne, niekiedy tylko okresowo, trudności studenta w podejmowaniu kontaktów społecznych. Pomocna okazać sie  może zgoda na elektroniczną formę kontaktów z osobą prowadzącą zajęcia
  • uwzględniać fakt, że zażywane perzez studenta leki mogą powdoować takie skutki uboczne jak: senność, spowolnienie czasu reakcji, osłabienie pamięci czy trudności z koncentracją.

W ramach adaptacji egzaminów i zaliczeń:

  • wydłużenie czasu trwania egzaminu
  • zmiana formy egzaminu z ustnej na pisemną lub odwrotnie
  • możliwości podawania treści pytań egzaminacyjnych w formie ustnej i pisemnej podczas egzaminów ustnych
  • możliwości przygotowania pisemnego konspektu odpowiedzi w czasie egzaminu ustnego
  • możliwości korzystania z krótkich przerw podczas egzaminu
  • rozłożenie egzminów w sesji
  • w przypadku egzaminów z obszernego materiału możliwości podziału go na części
  • przeprowadzenie egzaminu w osobnej sali.
W kontaktach akademickich wykładowcy ze studentką/studentem chorującym psychicznie bardzo ważne jest ustalenie granic osobistej odpowiedzialności wykładowcy. Zdarza się bowiem, że problem psychiczny studenta bywa całkowicie zanegowany lub jest traktowany z lękim i wypływającą z niego wrogą postawą. Bywa i tak, ze osoby znajdujące się w otoczeniu studentki/studenta chorującego psychicznie obawiając się potencjalnej odpowiedzialności za skutki intuicyjnych czynów, w rezultacie nie podejmują żadnych działań. Skutkuje to wytworzeniem spolecznej próżni wokół studentki/studenta, brakiem wsparcia, spotęgowaniem negatywnych skutków zachorowania oraz lęków studentki/studenta przed ujawnieniem choroby w środowisku akademickim.  
Można temu przeciwdziałać poprzez następujące postępowanie:
  •  w relacji do wykładowcy studentka/student powinien pozostać studentem, a nie osobą z zaburzeniami psychicznymi
  • w kontaktach powinien być połozony nacisk na zainteresowania naukowe, plany edukayjne i postępy w nauce studentki/studenta
  • otrzymanych informacji o charakterze osobistym, poufnym nie należy przekazywać innym osobom z wyjątkiem sytuacji gdy ich nieprzekazanie byłoby działaniem przeciwko bezpieczeństwu samej studentki/studenta lub innych osób.  
   Osoby z zaburzeniami psychicznymi mogą mieć czasami trudności z radzeniem sobie z zadaniami i kontaktami codziennego życia. Ich zaburzenia mogą zakłócać ich zdolność odczuwania, myślenia lub współżycia z innymi. 
   Większość osób z zaburzeniami psychiatrycznymi nie jest agresywna. Jedną z głównych przeszkód, jakie napotykają jest nastawienie osób w swoim otoczeniu. W związku z tym, że zaburzenia te mają charakter ukryty, może zdarzyć się, że nawet nie zorientujesz się, ˝e dana osoba ma problemy związane ze stanem umysłowym.
   Stres może wpływać na zdolność funkcjonowania takiej osoby. Spróbuj ograniczyć do minimum napięcie towarzyszące danej sytuacji. 
  Osoby z zaburzeniami psychicznymi mają różne osobowości i różne sposoby radzenia sobie ze swoją niepełnosprawnością. Niektórzy mogą mieć trudności z rozumieniem znaków społecznych, podczas gdy inni mogą być nadwrażliwi. Jedna osoba może być pełna energii, a inna może wydawać się niemrawa. Traktuj każdą osobę jako indywidualną jednostkę. Zapytaj, co sprawi, że poczuje się swobodnie i w możliwie jak największym zakresie szanuj jej potrzeby.
   W sytuacji kryzysowej zachowaj spokój i udziel wsparcia w taki sam sposób, jak w przypadku każdej innej osoby. Zapytaj, jak możesz pomóc i dowiedz się, czy osoba ta posiada swojego asystenta, po którego można posłać. Jeżeli sytuacja tego wymaga, możesz zapytać, czy osoba ta ma ze sobą lekarstwa, które musi zażyć.